Parool 14 november 2002: Degelijk Duits dak voor een Hollands Polderhuis

AMSTERDAM - Jetzt geht’s los. Na tien jaar een lekkend dak te hebben gehad, is het voor eigenaar Bram Bos eindelijk zo ver: zijn Polderhuis in de Rustenburgerstraat (De Pijp) krijgt een nieuwe kap. De klus wordt door een Duitse club vaklieden geklaard. Deze Duitse Mannschaft is sinds maandag bezig en zette gisteren in een hijs het maatdak op het gemeentemonument.

Baumeister Alfred Vinken en architect Martin Breidenbach hebben de voorbije weken op basis van nauwgezette metingen het dak gemaakt in het Duitse Viersen (over de grens bij Venlo). Dachdeckermeister Bernard Kroppen legt vandaag en morgen de nieuwe pannen op het dak en repareert de gootconstructie. Morgenmiddag wordt de week afgesloten met het traditionele Richtfest (vergelijkbaar met het pannenbier).

De 34-jarige Bram Bos bewoont sinds 1988 het Polderhuis en is sinds januari dit jaar de eigenaar van het vervallen pandje. Hij heeft er ook een boek over geschreven, waarvan deze week een herziene druk verschijnt. De eerste versie, uit 1998, leidde ertoe dat het huis op de gemeentelijke monumentenlijst kwam.

Bos heeft ook een kleurrijke website aan het pand gewijd: www.polderhuis.org. Hier kan de geïnteresseerde bezoeker alles over de geschiedenis en de ontwikkeling van de renovatie (inclusief foto's) bekijken.

De buren van Bos kunnen de verbouwing live aanschouwen. Dat doen ze dan ook graag. Net als het leveren van commentaar. “Ja, die Bram is een uitgekookte jongen,” zegt buurman Robert Babeliowsky, eigenaar van drukkerij Print 81 (‘familiebedrijf sinds 1840’). “Hij heeft dit heel slim aangepakt.”

Babeliowsky heeft de laatste maanden stroom geleverd aan Bos. Daar zit hij niet mee. Met de overlast evenmin. “Dit is een gedurfd project. Een stukje geschiedenis van Amsterdam.” Hij was deze week is niet onder de indruk van het Duitse vakmanschap of de Gründlichkeit. “Eerst maar even afwachten of het dak past.”

Tijdens de werkzaamheden deze week is Bos vooral bezig de hele dag door koffie te zetten en iedereen te voorzien van eten en informatie. Zijn Duits gaat er in elk geval op vooruit. En zijn geliefde huisje ook. Maar konden Nederlandse aannemers de klus niet klaren?

“Ik was eerst in gesprek met gerenommeerde aannemers in Amsterdam. Maar de offertes waren een stuk duurder en het werk had veel meer tijd gekost”, vertelt hij. “Zelfs met de etens- en verblijfskosten voor de Mannschaft blijf ik ver onder de Nederlandse offertes. Zelfs als ik ze allemaal naar de Wallen stuur.”

Niet alleen de lagere prijs, ook het vakmanschap van het Duitse consortium spreekt Bos aan. Hij is onder de indruk van de manier waarop de architect en bouwmeester met zijn huisje omgaan. “Zij gebruiken duurzame en milieuvriendelijke materialen. Bovendien proberen ze zoveel mogelijk van het huis te restaureren en zo min mogelijk te slopen. Zij bouwen echt voor de eeuwigheid,” zegt hij enthousiast.

Op hun beurt vinden Vinken en Kroppen het ontzettend leuk voor Bos te werken. Een klant met zoveel liefde voor zijn pand – dat maken ze niet vaak mee. Veel opdrachtgevers hebben toch liever nieuwbouw.

Of Duitse aannemers beter en goedkoper werk leveren, willen ze niet zeggen. “We doen gewoon ons werk zoals we dat altijd doen,'” zeggen de twee mannen bescheiden. Het Polderhuis betekent wel een grote uitdaging voor hun vakmanschap, geven ze toe. “Dit is een vrij ongebruikelijke klus omdat geen enkele hoek van het huis klopt.”

Vinken en Kroppen vinden het erg leuk om in Nederland, en vooral in Amsterdam, te werken. Het is hun eerste keer. Alleen hebben ze tot nu toe nog weinig van de stad gezien Als echte voetbalfans willen ze het liefst een wedstrijd van Ajax zien. Bram Bos heeft echter een ander avondprogramma voor de heren in gedachte: “Naar het Sexmuseum en het Bimhuis, dat lijkt me wel een mooie combinatie.”

Fotobijschrift: ‘Het is gelukt! Vinken staat blij op het nieuwe dak.’

Het Parool, 14 november 2002

Degelijk Duits dak voor een Hollands Polderhuis