Het project dak:
4 november 2002 - 11 mei 2003

Hoe het Polderhuis uiteindelijk aan zijn nieuwe dak kwam.

11 mei 2003 - Met de nieuwe dakbedekking op mijn aanbouwtje achter, die Bernhard en Sacha nog en passant hebben aangelegd, is het Polderhuis nu officieel lekvrij! Vandaag de eerste regenbui gehad, en wat een genot: nergens meer gedrup. Jarenlang heb ik de nattigheid voor lief genomen en nu: droog! Zo kan een huis zijn...

8 mei 2003 - Afscheid van twee vrienden. Het huis is klaar, hun werk aan het Polderhuis zit er op. Als we elkaar weerzien, dan zal het waarschijnlijk in Viersen zijn. Of over een paar jaar, als Sacha met zijn boot de Rijn afzakt.

Het waren weer wonderschone dagen!

7 mei 2003 - En wederom onttrekken de werkzaamheden van Sacha, Bernhard en Günther zich aan mijn ogen, want ik zit in Lelystad. Bij terugkomst 's middags tref ik een uitgeputte Sacha aan. Ze hebben waanzinnig hard gewerkt om alles zo snel mogelijk af te krijgen. Nu hebben ze nog een vrije donderdag om wat in Amsterdam rond te sneupen.

Ik ga eerst naar de bloedbank, en daarna gaan we gedrieën uit eten. Günther is alweer vertrokken helaas. Het wordt een memorabele avond, waarin ik alleen nog maar meer sympathie en respect krijg voor ze. Bijzonder ook. De familie van Bernhard heeft vrijwel zonder uitzondering in de Wehrmacht gediend, en sommigen hebben bij Stalingrad gevochten, zijn zelfs jarenlang krijgsgevangene geweest in Siberië. Wat een wonder eigenlijk dat we hier zo in vrede met elkaar kunnen werken, eten en drinken.

Thuisgekomen ligt Annemieke al te slapen. Uitgeput rol ik naast haar.

Klaar! (mei 2003)

6 mei 2003 - Ik moet vreselijk vroeg weg naar mijn werk, dus ik laat de Duitse dakdekkers achter op mijn nieuwe zolder, die zij vannacht als slaapplek hebben ingewijd. Bij terugkomst zijn ze ongelooflijk gevorderd (zie fotogalerij). Het weer zat ook vreselijk mee: geen regen. De schoorsteen is klaar en dicht, mijn vlag staat op de nieuwe piek op de nok van het dak, en vrijwel alle vorsten zijn al vastgemetseld. Wat een kerels!

5 mei 2003 - ’s Ochtends om half tien worden Annemieke en ik uit bed geroepen door Sacha en Bernhard, die al heel vroeg uit Viersen zijn vertrokken voor de laatste klussen aan het dak. 'Hoe was de reis?' vragen we. Sacha antwoordt gevat: "Een stuk beter dan drieënzestig jaar geleden, we konden nu in een keer doorrijden." Jawel, het is Bevrijdingsdag!

Na de koffie gaan ze direct aan het werk met de opbouw van de steigers. Spannend of het gaat lukken, want het regent en dan kan er niet gemetseld worden. En daar komen ze nu juist voor.

Even later komt ook Günther, de broer van Bernhard, die de trein heeft genomen. Hij zal de schoorsteen in elkaar zetten.

Met Sacha haal ik 250 kolengestookte stenen bij Van Keulen, in de hoop dat het stopt met regenen. ’s Middags is het inderdaad al een stuk minder, en in vliegende vaart gaan de heren aan de slag. Ze hebben niet eens tijd voor lunch. Zolang het niet regent gaan ze door.

’s Avonds laat maak ik een bak macaroni en drinken we bier. We bereiden ook onze tijdcapsule voor. Bij het metselen van de schoorsteen onstaan twee gaten, waarvan er één niet gebruikt wordt voor rookgasafvoer. Wat is er dan leuker om iets in te metselen voor de bewoners van de toekomst? Annemieke en ik bedenken wat er allemaal in moet. Polderhuisboekjes natuurlijk. De rest is nog een verrassing. Tot over zestig jaar (of honderd, als ik de kwaliteit van het werk in ogenschouw neem).

Tot slot bakt Annemieke nog een flinke appeltaart voor morgen. Oei, wat een gezelligheid.

De ansichtkaart voor de toekomst!

april 2003 - In afwachting van de dakdekkers laat ik dakloze Gernot ook vast de voorbereidingen treffen voor het schilderwerk aan de dakgoten, maar erg snel gaat dat allemaal niet. Onze verstandhouding begint zo langzamerhand meer scheuren te vertonen dan het stucwerk van mijn huis: Gernot lijkt alleen maar te werken om van mijn faciliteiten gebruik te maken en als er geld nodig is. Als hij eind april ook nog eens niet op komt dagen bij eko-boer Rinus, die seizoensarbeid op zijn boerderij heeft aangeboden, is voor mij de maat vol.

9 april 2003 - De welstandscommissie is uiteindelijk accoord met de plannen van René voor het grote bouwblok achter het Polderhuis. Gezien hun eerdere uitspraken konden ze ook niet veel anders meer.

17 maart 2003 - Topoverleg met Martin Breidenbach. We hebben het met name over de kwestie van de fundering: moeten we die nu wel of niet aan laten brengen? Martin is in eerste instantie geneigd van niet: waarom zou je zo'n ingreep doen als die niet echt nodig lijkt? Een gezamenlijk gesprek met de constructeur van René, dhr. Berkhout, doet ons toch van gedachten veranderen. Zeker met de nieuwbouwplannen hierachter wordt funderen een noodzaak. Overleg met René is nodig.

22 februari 2003 - Laatst kwam Gerard de Monumentenwacht langs voor een afspraak (bleek weer een buurman van me te zijn), en hij drong er op aan dat het blanke hout van de nieuwe dakgoten snel in de grondverf gezet zou worden. Goed idee. En met Gernot in de buurt goed op te lossen. Vandaag heeft hij de hele middag op de ladder gestaan en het ziet er pico bello uit. Nadien samen spaghetti maken. Een maffe verhouding, met zo'n Oostenrijkse dakloze achter je huis, waarmee het desondanks prima toeven is.

21 februari 2003 - Het is een tijd stil geweest aan het renovatiefront. Gelukkig ook maar: kon ik me eindelijk weer eens met andere zaken bezig houden. Maar nu de laatste vrieskou uit de lucht verdwijnt begint het weer te kriebelen. Vandaag uitgebreider kunnen bellen met Martin, over de korte en de lange termijn. Hij hoopt half maart langs te komen, samen met Bernhard (voor het metselen van de schoorsteen en de nokvorsten). Dan kunnen we uitgebreider gaan plannen, en overwegen wat we met de fundering (of het gebrek daaraan) gaan doen. Toch maar palen eronder? Voor de zekerheid, en voor de vochtbeheersing in huis wel zo verstandig. Constructietechnisch is het nu niet nodig, maar wat gebeurt er als er achter gebouwd gaat worden?

9 februari 2003 - De nieuwe buurman Gernot op nummer zes is een blijvertje, en we krijgen steeds meer contact. Ik ga nog niet zover hem logeerruimte aan te bieden, maar douchen en af en toe eten koken moet kunnen. Hij blijkt geen rooie cent meer te hebben en in de Van Woustraat te bedelen. Ik leen hem wat geld, maar wil eigenlijk niet dat dat structureel wordt. Hij ook niet, en hij biedt aan klussen voor me te doen. Eigenlijk is dat wel zo'n goed idee. Ik heb het zo druk dat ik er niet eens aan toekom om de gaten in mijn keuken (vanwege de aanleg van gas en electra) te dichten. Zou Gernot dat kunnen? Nou en of: in een flinke zondagmiddag maakt hij de boel weer prachtig dicht. Chinees toe. Ik heb mijn eigen 'lijfeigene', tenminste, zo voelt het als ik hem nadien weer naar zijn hut achter 'stuur'.

17 januari 2003 - Op mijn verjaardag krijg ik eindelijk mijn eigen gasaansluiting. Fred Roskam, een geweldige installateur, snijdt een van de laatste verbindingen door tussen het Polderhuis en het terrein erachter. Ook de Nuon probeert de aansluiting te regelen, maar moet na uren graven onverrichterzake het gat in de straat weer dichtgooien, omdat ze door alle buizen en leidingen nergens een plekje kunnen vinden waar ze goed bij de hoofdkabel kunnen. De electriciteit moet dus wachten op een volgende keer.

24 december 2002 - Ook zo vlak voor kerst krijg ik een nieuwe buurman, Gernot, die in de garage op nummer zes zijn intrek neemt, en -oh ironie- het oude zeil van mijn dak gebruikt voor een geïmproviseerde hut. Wat mij betreft mag hij blijven zolang hij er geen rotzooi van maakt en niet tien andere zwervers meeneemt.

24 december 2002 - Fugro stuurt vier exemplaren van het funderingsrapport. Weinig nieuw, behalve dat zij een tegel-laag intekenen, waar ik rot hout heb gezien. Zie de pdf-file.

Ongeveer op hetzelfde moment komt René van Wiltenburg langs met een prima Pouilly Fumé voor bij het kerstdiner. Yum! Ik geef hem een exemplaar van het funderingsrapport en vraag me af of het een goede ruil is, zo voor de kerst...

18 december 2002 - De vergunningaanvraag voor de nieuwbouw van vijf lagen achter het Polderhuis is gepubliceerd in het Amsterdams Stadsblad, en staat op de internetsite van het Stadsdeel. Op deze site vind je de electronische versie van de bouwtekeningen als pdf-file (wel 2,2Mb groot!). Hiernaast staat de tekening voor de voorgevel afgebeeld. De kriebeltjes stellen groene (klim)planten voor, die zowel van onderen naar boven, als vanaf het dakterras naar beneden groeien langs een stalen draadwerk dat over de volle oppervlakte van de gevel is aangebracht. Ook de oostgevel wordt op deze manier bekleed. Op zich een leuk idee: zo'n enorme groene wand. Een onsje minder qua hoogte –ook in relatie tot de andere gebouwen die drie meter lager zijn– had echter wel gekund...

De Commissie Welstand & Monumentenzorg heeft overigens over een eerdere versie van dit plan al een principe-advies gegeven, dat niet negatief was (hoewel de commissie nog wel het nodige commentaar had). Dat advies stond vroeger hier maar Welstand heeft het kennelijk offline gehaald. Was wel leuk: je kon er ook het commentaar op eerdere aanvragen bekijken, zoals plannen uit april om het Polderhuis helemaal te overhuiven met nieuwbouw. Dat plan werd compleet afgeschoten door de commissie. Maar ook dit advies is van de site af (31 januari 2003)

17 december 2002 - De mannen van Nico Smit BV kwamen vanochtend tegen achten met een grote graver om een gat naast het huis te graven, zodat nu eindelijk eens opgehelderd kon worden of en wát er onder zit. Dat was snel klaar: na twee meter graven bleek het Polderhuis helemaal niet gefundeerd: het staat 'op staal', zoals dat in jargon heet. Praktisch: onder de muur ligt een laag turf van 60 cm. In feite 'drijft' het Polderhuis dus op de zompige grond van Amsterdam. Maar dat doet het al heel lang, heel goed..., dus waarom zou het dat niet nog veel langer doen?

Op de foto rechts zie je de dikke brokken turf in lagen op elkaar gestapeld. Voor diegenen die dat niet direct zien, heb ik een schets (pdf, 500 kB) van deze 'fundering' gemaakt.

12 december 2002 - Dutch Steigers haalt de steigers om het huis weg, en dan pas zie je hoe mooi alles al is! Zie de foto rechts. Als straks alle vorsten van het juiste type zijn en de schoorsteen is geplaatst zal het er helemaal strak uitzien.

Koorgenoot en Ons Amsterdam-lezer Menno meldt dat er een leuk stukje over het huis in dit historische maandblad over Amsterdam stond. En inderdaad!

9 en 10 december 2002 - Even na tienen arriveren Bernhard en Sacha. Leuk om ze weer te ontmoeten! Het vriest dat het kraakt dus ze zullen vandaag en morgen niks kunnen metselen. De vorsten maken ze daarom met beugels aan het dak vast, en van de schoorsteen wordt nu alleen het rookkanaal aangelegd om mij voor de Kältetod te behoeden. Architect Breidenbach laat deze dagen zien dat hij niet alleen goede ideeën heeft, maar ook nog een Fachmann, want hij maakt samen met herrn Vervoort (die tegen het middaguur is aangekomen) de nieuwe schoorsteenopbouw – naar eigen recept. Knap werk weer, en niet onbelangrijk: maandagavond snort mijn kachel alweer! Warmte, aaah...

8 december 2002 - ’s Avonds laat komt Martin Breidenbach aan uit Viersen, met zijn auto vol nieuwe vorsten. Eigenlijk waren we met zijn allen ontevreden over de halfronde vorsten die we via Koramic hadden besteld, maar op grond van hun internetsite wisten we niet beter. Nadat ik gebeld had met Koramic bleek er een veel elegantere vorst te zijn, de Noorse Vorst, in dezelfde kleur als de dakpannen. Bernhard Kroppen had ze uit Tegelen opgehaald, en Martin heeft ze nu naar Amsterdam meegenomen. Prachtig spul.

1 -7 december 2002 - Het is hier bitter koud aan het worden. Geen gaskachel, slechts een electrisch ding, dat me nu helemaal op die ene plek –achter mijn computer– gevangen houdt. Martin is ondertussen druk bezig een goede oplossing voor de schoorsteen uit te dokteren, en heeft daarvoor contact met een installateur uit Viersen, die een Nederlandse werknemer heeft (Herrn Vervoort). Als het meezit komt die mee naar Amsterdam om de schoorsteen van een binnenmantel te voorzien!

Op woensdag komen René en Ronnie met de definitieve tekeningen. Het nieuwbouwstukje wordt een halve meter korter dan ik had verwacht, maar allà, het is nu tenminste bruikbaar. We spreken over de fundering van mijn huis: de heren verwachten dat die vervangen moet worden. Ik weet het nog zo net niet, maar we moeten er wel zekerheid over hebben vóórdat er gebouwd wordt hierachter. We besluiten om gezamenlijk een funderingsonderzoek uit te laten voeren.

18 -30 november 2002 - Mijn dak zit er nu op, maar de kachel doet het helemaal niet meer, want de schoorsteen moet nog opgebouwd worden. Deze weken valt het gelukkig nog mee met de buitentemperatuur, maar dat wordt nog wel anders...

Alsof alles tegelijk moet komen, blijkt René van Wiltenburg ook neit stil gezeten te hebben. Ze willen graag de bouwvergunning gaan indienen voor hun 17 meter hoge gebouw aan de achterzijde, en daarvoor moet ik natuurlijk instemmen met de uitwerking van onze deal van juli. Op de tekeningen blijkt echter de anderhalve meter diepe nieuwbouw aan de achterzijde van mijn huis (die ik als compensatie zou krijgen voor het afstaan van een deel van mijn huidige aanbouw) veel smaller dan ik me had voorgesteld, zo'n anderhalve meter. Ik ga daar niet mee accoord, en er gaat een aantal keren overleg overheen voordat ik uiteindelijk krijg wat ik ongeveer wil.

Tegelijkertijd probeer ik René te stimuleren nog eens wat verder om zich heen te kijken, om de stedebouwkundige kwaliteit van het geheel te verbeteren. Martin doet hem zelfs nog een aanbod, maar dat slaat hij uiteindelijk toch af. Hij heeft haast, en zijn bouwkundige en architecte willen geen inmenging van buiten. Jammer, want na de ervaringen van afgelopen week begin ik een beetje door te krijgen wat het verschil is tussen de gipsplaten- en purschuimmaffia van Amsterdam en het Öko-gilde uit Viersen.

16 november 2002 - Met een behoorlijke kater sta ik om tien uur op. Bernhard, Peter en Sacha kunnen het vervolgens niet laten om vast te beginnen aan het metselwerk van de vorsten. Ik schrik er wel van: wat een joekels...is dat nu wel nodig? Bernhard zegt dat het went, maar ik weet het nog zo net niet.

De rest van de crew ruimt alles op, en gaat vervolgens de stad in. Tegen tweeën zijn ze terug en is het tijd voor het afscheid. Annemieke en ik zwaaien het konvooi uit – een stuk lichter dan hoe het gekomen was. Als ook Annemieke naar huis is gegaan, ben ik weer alleen in dit gekke huis, met dat wonderlijke nieuwe dak. Eerst maar eens opruimen.

Schattig: tegen het einde van de middag krijg ik mailtjes van Alfred en Lui dat ze veilig thuis zijn gekomen, en belt Bernhard me op met dezelfde boodschap. Die zullen ook wel behoorlijk lek zijn.

15 november 2002 - Richtfest-dag, hetgeen voor mij betekent dat ik me voornamelijk bezig hou met het aanslepen van grote hoeveelheden bier en wijn. Vandaag gaan alle pannen erop, en wordt de binnenkant geheel afgewerkt. Het is nog flink doorpezen, maar het lukt.

Ondertussen maak ik snel een ontwerp voor een t-shirt, als cadeautje voor de mannen, en haalt Annemieke een Stadtplan annex toeristische gids én bloembollen.

Rond vier uur is het werk gedaan, en zit iedereen uitgeblust op de grote aanhanger waarop ooit de dakdelen naar hier zijn vervoerd. Hebben ze nog wel energie voor een feest? Vriendin Barbara van Male is inmiddels samen met geliefde Robert gearriveerd met tassen vol hapjes.

Om vier uur leiden Alfred en Martin me naar boven: is het naar uw zin, herr dokter Bauherr? Nou en of: nu alle rotzooi eruit is blijft een prachtig lichte, grote en hoge ruimte over, die associatie soproept met een Skandinavisch dorpskerkje. Wow. Ik moet wel ernstig wennen: de afgelopen maanden ben ik alleen maar bezig geweest met een nieuw dak, en nu heb ik er opeens een waanzinnig mooie ruimte bij, die zó anders is als de rest van mijn huis, dat ik als een kat zo onwennig van de ene hoek naar de andere loop...

Intussen komen er allerlei buren en andere belangstellenden aanzetten, waardoor het tijd wordt om het Richtfest officieel voor geopend te verklaren. Barbara en Robert hebben op het pleintje tegenover een prachtige hapjestafel gearrangeerd, en Thomas en ik hebben intussen op hetzelfde pleintje een vuurplaats gemaakt van stoeptegels en dakpannen. Dat laatste blijkt later op de avond een gouden greep, omdat de warmte van het vuur (houtresten genoeg!) iedereen buiten kan houden. Het feest duurt dan ook tot twee uur 's nachts, en vindt helemaal buiten plaats. Een wonder, zo half november.

Het is ook een prachtig feest. Alle positieve energie van de afgelopen dagen (weken, maanden) culmineert in een en al vrolijkheid. Gaaf dat er ook allerlei buren zijn, die lekker meefeesten. Het 'koning te rijk'-gevoel van de afgelopen dagen krijgt nog weer een extra dimensie. Natuurlijk heb ik er zelf ook hard aan gewerkt, maar nu merk ik pas goed hoezeer de kracht van dit project ligt in de bundeling van energie en enthousiasme van velen. Voor mij is dit veel meer dan een bouwproject geweest: de ervaring dat je met gelijkgestemde geesten iets moois kunt neerzetten én dat je dat gegund wordt door iedereen in de omgeving is geweldig.

Het Richtfest-Feuer, gemaakt op tegels en oude dakpannen. En er is hout genoeg om te verbranden! Dankzij het vuur kunnenw e half november buiten feest vieren tot bijna 2 uur ’s nachts. Bovendien merken we dat zo'n vuur eigenlijk een heel universeel symbool is, dat allerlei buren aantrekt. Misschien iets om te institutionaliseren?

14 november 2002 - Ik verslaap mij kats, terwijl ik eigenlijk om half acht de trein naar Wageningen moet hebben voor een workshop over de toekomst van de vleeskalverhouderij. Gelukkig zijn de timmerlui wél op tijd, en haal ik de trein van vijf over acht.

Terwijl ik de mogelijkheden van een duurzamere vorm van vleeskalverhouderij bespreek, wordt er driftig doorgewerkt aan de binnen- en buitenkant van het dak. Als ik einde van de middag terugkom met een paar verse exemplaren van het Parool onder mijn arm, zit het halve dak al onder pannen, zijn de dakramen geplaatst en is de binnenkant al bijna helemaal afgetimmerd met populierenhout. Tjemig, wat kunnen deze mannen hard werken. Het woord 'werklui' komt me opeens vreemd over.

Ze werken nog door tot half acht, acht uur, want alles moet af morgen. Voordat we naar Rivka Bos gaan voor een uitstekende indische maaltijd bekijken we de zojuist weer up to date gemaakte website. Geinig om te zien hoe deze site ook weer een rol in het proces speelt. De laatste paar dagen hoor ik de mannen regelmatig naar huis bellen en dan adviseren om weeweewee polderhoeies pfunkt org te bekijken.

Aan het einde van de avond is iedereen hondsmoe, maar desondanks is het toch weer bijna twaalf uur voordat de laatsten aftaaien.

Lothar Winz, bezig met de binnenbekleding van de zolder.

13 november 2002 - Het blijft regenen deze ochtend. Eigenlijk wil de Mannschaft de zeilen al van het dak halen om de laatste metingen te verrichten en de gevel op maat bij te zagen, maar dat zou nu tot nog grotere lekkages leiden. Dus beginnen ze maar vast met het inbrengen van de Isofloc, het cellulose isolatiemateriaal, dat via tientallen gaten in de verschillende compartimenten van het dak wordt geblazen.

Ondertussen arriveert mijn moeder, wat leuk is, maar ook heel handig, Ze wast niet alleen vier oude dakpannen af, maar maakt ook nog eens mijn fornuis schoon. Dat is ook alweer vijf jaar geleden... Ikzelf heb tijd voor de plee, die met tien man over de vloer zo begint te ruiken, dat zelfs ik denk dat er nodig ingegrepen moet worden.

Om half twaalf arriveert Radio Noord Holland voor een live interview. Het gedruppel in de pan in de keuken dikken we nog wat aan met een bekertje water voor het effect. Even later valt het lokale sufferdje De Echo in de bus met een leuk artikel.

Tegen enen komt de mobiele kraan van Van Selm, allerlei mensen uit de buurt en wethouder Jaensch met een aantal medewerkers. Wie er ook is: Arjan Sas. Tien jaar lang mijn bovenbuurman op nummer 8-1! Om kwart over één is het zover: Van Selm zet de motor van de kraan stil, en Annemieke, Emile Jaensch en ik klimmen op de kraan. Jaensch houdt een korte maar krachtige rede, waarin hij mij in de rij van vrije jongens schaart, die hier altijd hebben gewoond. Hij zou best weleens gelijk kunnen hebben! Hij besluit zijn betoog met een enveloppe met inhoud (de langverwachte subsidiebeschikking! We mogen eindelijk bouwen ;-) ) en een prachtige bos bloemen. Gaaf!

Jaensch zet de kraan in beweging en hijst het dak zo makkelijk ettelijke meters boven de grond, dat je wel gaat vermoeden dat hij veel te vaak achter zijn PlayStation 2 zit. Van Selm neemt het over als de draai gemaakt moet worden.

Een paar minuten later hangt het dak recht boven het Polderhuis en laat de kraan het gevaarte tergend langzaam zakken. Een fantastisch gezicht. Het duurt nog zeker tien minuten voordat het geheel precie sop zijn plaats gezet is, maar dan staat hij ook wel precies goed: alles klopt, het past precies! Triomfantelijk beklimt Alfred Vinken het dak en steekt zijn twee duimen omhoog.

Ik sta al minutenlang met de champagnefles in mijn hand, maar mag hem van de Mannschaft nog niet openen: eerst moet er nog een Christbaum worden opgericht, en dan zal Alfred nog een Richtspruch uitspreken. En daarvoor moet er eerst een lading underlayment naar boven worden getakeld, want die kraan is er nu toch! Het is weer duidelijk wie hier in feite de regie in handen heeft, maar ik vind dat meer dan best!

Alfreds Richtspruch is gewedlig: staand op de topgevel spreekt hij met een glas jenever in zijn hand een oud-Duits bouw-gedicht uit, hier en daar aangepast aan de lokale situatie. Hij wenst het Polderhuis, zijn bewoners en alle vaklieden die er aan zullen werken het beste toe.

Daarna is het beneden en boven feest. Sektin champagneglazen, soesjes en sushi's op oude dakpannen. Iedereen krijgt een officieel gewaarmerkt stuk Polderzeil mee naar huis. Robert van de drukkerij op nummer 10 roept direct: die gaat naar mijn vrouw, want zíj was degene die ooit tegen de gevel aanreed, waardoor dat dak uit zijn voegen werd geslagen..."Ze zou zich de oren uit de kop schamen!."

Stadsdeelwethouder Jaensch c.s. beziet de grote hijs.

Laat maar vieren...

Alles klar! Alfred Vinken kwam, zag en overwon.

13 november 2002 - Het regent, verderrie. En het lekt nu ook in de keuken... Tijd voor een nieuw dak!

12 november 2002 - Het dak gaat er vanochtend compleet af. Wat resteert is een mooi dakterras. Ook leuk. Ondertussen manoeuvreert een 30 tons kraan de zeven dakdelen in positie, en krijgt hetnieuw dak vorm op het pleintje hiertegenover. Zie de foto's. ’s Avonds eerst naar de Willemsparkweg voor een radio-interview bij de autotuin, en dan aan het diner. Martin is inmiddels gearriveerd en Bettina Neuhaus, via wie we Martin (en de rest) hebben leren kennen is er ook!

’s Avonds laat komt vriend Arjan langs om te logeren. Dat was een vergissing! Mijn bed blijkt doorweekt... Moeizaam installeren we ons beneden met nog wat droge spullen, en 's ochtends moet ik Arjan weer rechtbuigen uit de gedwongen houding die hij moeizaam had weten in te nemen op de bank... De laatste lekkage...!?

11 november 2002 - Om tien uur vanochtend komt de Mannschaft al aanzetten, een uur eerder dan verwacht. Een compleet konvooi van twee vrachtwagens, een paardenwagen, een Sprinter en een zes meter lange aanhanger vullen de Rustenburgerstraat. Op de aanhanger het Vierser bouwpakket: zeven delen dak.

Na het inparkeren van een en ander koffie en echt Holländische baklava van bakker Leeman. Uit de grond van mijn hart heet ik allen welkom.

Ik wijs iedereen hun slaapplaatsen. De vijf timmerlieden van Vinken in de Lutmastraat, de dakdekkers van Bernhard Kroppen in het huis van mijn neef Charles in de 2e Jan Steen. Alles klar.

Na een korte lunch buiten (’t is wonderwel prachtig weer) beginnen ze met slopen en houden uit enthousiasme niet meer op. A good day to tear down a roof. Vanaf de steigers smeekt men om de containers, want zolang die er niet zijn kunnen ze niet verder. Als Bos containers arriveert gaan ze helemaal los. Terwijl ik een fotoshoot doe met de fotograaf van de Echo vallen de pannen in een gestaag tempo naar beneden. Af en toe dondert er een stuk schoorsteen op de zoldervloer. Lustig, dat is het juiste woord.

Radio Noord Holland belt terwijl ik op de zoldervloer sta: links en rechts heb ik vol zicht op de omgeving. Dit dak van 137 jaar wordt hier in twee uur zerrissen.

Om vier uur staat alleen de binnenste constructie nog. De mannen trekken er een nieuw zeil overheen. De grootste tot nu toe! En dan is er bier: Bittburger, meegenomen uit Viersen! Op mijn iBook bekijken we de foto's van de operatie.

Tegen achten schuiven we aan bij Rivka Bos voor een excellent hollands maal. Ietwat onwennig over de toch chique benadering van Rivka beginnen we de maaltijd, die allengs joliger wordt. Het contrast tussen de extraverte timmerlieden van Vinken en de introverte dakdekkers van Kroppen is enorm, maar het vormt geen enkel probleem. Vaklieden onder elkaar.

Zum Schluß een bier in Bloemers op de Ceintuurbaan, het café dat in een pand schuilgaat dat (nog?) in eigendom is van één van de vorige eigenaren van het Polderhuis, Roger Horn, en minstens een jaar dicht is geweest omdat het fudneringsherstel maar niet af kwam omdat hij –naar verluidt– de hele tijd beunhazen inschakelde. Ha ha!

Tegen middernacht verzinnen Annemieke en ik nog een paar uitjes voor morgen. We lopen ernstig voor op schema. Als het weer geen roet in het eten gooit kunnen we morgen een rondvaart maken. Of naar het Sexmuseum...

8 november 2002 - Omdat ik om negen uur in Raalte moet zijn, ben ik kwart over zes de deur al uit, dus die steigerbouwers moeten even door iemand anders opgevangen worden. Gelukkig helpt Annemieke me uit de brand. Als ik om negen uur opbel, blijken ze de koffie al op te hebben, en het werk al bijna klaar. Goed zo. Dat levert tenminste geen blokkades meer op.

Als ik om acht uur ’s avonds thuiskom ziet het huis er wonderschoon uit, zo netjes ingepakt in een jas van steigers en steigergaas. Net of er niks meer mee kan gebeuren.

Bij de mail allerhande foto's uit Viersen, en een foto van het kranteartikel in de Rheinische Post!

7 november 2002 - Jan-Nico gaat een film maken van het evenement, in conjunctie met de buurmannen Ruben en Arjan, die beide ook een digitale camera hebben. Omdat hij er vanaf het begin bij wil zijn komt hij vandaag opnames maken van de steigeropbouw. Eilaas: de steigerbouwers verschijnen niet... "Morgen om kwart over zeven", zegt Bert Duin van Dutch Steigers. Ik hoop het.

6 november 2002 - ’s Avonds verspreid ik de buurtbrief, om alle buren op de hoogte te stellen. Als laatste ga ik Restaurant Split binnen, en daar kan ik Bero natuurlijk niet een perenlikeur weigeren als ik vertel dat ik eigenaar ben (dat wist-ie nog niet!). En een tweede ook niet, want op één been kun je niet lopen...

6 november 2002 - Een vrachtwagen van Dutch Steigers zet zonder plichtplegingen een hele vracht steigermateriaal op het pleintje naast mijn huis.

5 november 2002 - Martin stuurt het persbericht dat zij naar de Rheinische Post gaan sturen. De tekst vind je hier. Daarnaast de Foto des Tages. Zie de fotogalerij.

5 november 2002 - Jan-Nico Knip van 123 design blijkt een begenadigd filmer, en wipt langs om de situatie van nu op digitale video vast te leggen.

4 november 2002 - De foto's uit Viersen maken mijn queeste door vergunningen en papierwerk opeens bijzonder reëel. Meer foto's vind je hier.

Voor het nieuws van vóór de dakrenovatie klik je hier.